De beste albums van 2020 tot nu toe

De beste albums van 2020 tot nu toe


Het oude gezegde luidt dat tijden van onrust tot kunstzinnigheid leiden. Nooit is dit meer van toepassing geweest dan in 2020. De eerste zes maanden van dit jaar waren iets wat we nooit eerder hadden meegemaakt, maar als er enige troost te vinden is, dan is het dat we voortdurend overspoeld worden met geweldige nieuwe albums tijdens deze lockdown.

Inspirerende nieuwe albums uit schijnbaar alle populaire genres benadrukken de kracht en veelzijdigheid van muziek als kunstvorm. Deze albums hebben geholpen onze frustraties over systemische ongelijkheden te uiten en te verwoorden, de ervaringen van kwetsbare groepen te belichten en diep persoonlijke en eerlijke uitingen van emotie naar voren te brengen. Ook benadrukken deze albums wat we kunnen bereiken als we samenwerken, dat liefde en samenzijn belangrijker zijn dan ooit en dat we buiten onze dagelijkse, angstwekkende verhalen moeten stappen en van het bestaan moeten genieten.

Dit zijn volgens ons de beste albums van 2020 tot nu toe. 


J Hus - Big Conspiracy

Uitgebracht: 24 januari

Top tracks: 'Big Conspiracy', 'Triumph', 'Love, Peace and Prosperity'

Het klinkt misschien overdreven, maar in de tweede helft van het afgelopen decennium heeft J Hus het landschap van Britse muziek veranderd voor een hele generatie artiesten, voornamelijk artiesten met Afrikaanse en Caraïbische achtergronden. Zijn debuutalbum Common Sense uit 2017 was een triomfantelijke viering van zijn bloeiende muzikale carrière en creatief talent.

Big Conspiracy gaan in feite verder waar Common Sense is gebleven en brengt elementen van Afrobeats, hiphop, jazz, bashment, dancehall, UK rap, drill, R&B en meer samen. Ondanks het diverse muziekpalet, is het een goed samenhangend album, misschien zelfs meer dan zijn debuut. De nummers worden samengebonden door het onstuitbare charisma van zijn centrale figuur: een soort antiheld die gefrustreerd raakt door zijn situatie en hoe hij door anderen gezien wordt.

De gebruikelijke verhalen over seks, de harde realiteit van een puberteit op straat en de verhalen over tegenstrijdigheden met de wet (wat hem na het succes van zijn debuut in de gevangenis bracht) worden gebalanceerd met een introspectie om het complete pakket te creëren. J Hus behoort tot de grote spelers van de scene.


Against All Logic - 2017-2019

Uitgebracht: 7 februari

Top tracks: 'Fantasy', 'Penny', 'Faith'

Het afgelopen jaar was nogal druk voor Nicolas Jaar met de release van zijn hypnotische vierde album Cenizas in maart, een follow-up gepland voor midden juli, muziek voor de Chileense film Ema en co-productie credits op het laatste FKA twigs album tegen het einde van 2019. Zijn meest indrukwekkende project staat echter niet onder zijn eigen naam, maar wordt uitbracht, net zoals een paar jaar terug, onder zijn pseudoniem Against All Logic.

Voor 2012-2017 liet hij meer toegankelijke, dansvloer-vriendelijke disco, soul en house horen, met eigen interpretaties en een experimentele draai, maar het nieuwste album leunt meer tegen hardere aspecten van techno en experimentele clubmuziek met distortion, industriële sounds en een punkspirit ingekapseld door de agressie van de vocals van Lydia Lunch op 'If You Can't Do It Good, Do It Hard'.

Het is ook een album waarvan het openingsnummer zware samples van Beyoncé en Sean Paul's wereldwijde hit 'Baby Boy' gebruikt. Ook hoor je samples van Bowie en een Luther Ingram soul-klassieker, wat laat zien dat Jaar inspiratie haalt uit alles wat hij tegenkomt en dit vervolgens op een manier verpakt zoals alleen hij dat kan.


King Krule - Man Alive!

Uitgebracht: 21 februari

Top tracks: 'Stoned Again', 'Comet Face', '(Don't Let The Dragon) Draag On'

Archy Marshall's derde album als King Krule deelt hetzelfde wazige, slingerende pad als voorganger The Ooz, en toch, ondanks een 20 minuten kortere looptijd en aantoonbaar duidelijker onderscheid tussen nummers, slaagt het er op de een of andere manier in om (opzettelijk) minder toegankelijk te zijn qua sound.

Het gevoel van somberheid en moedeloosheid is intens en je zult het gemakkelijk eens zijn met de meer negatieve recensies van dit album. Maar middenin de wanhoop word je vaak genoeg herinnerd aan het immense talent van Archy Marshall, die hem tot een van de meest herkenbare stemmen (zowel letterlijk als figuurlijk) van zijn generatie maakte en een groot aantal copycats heeft voortgebracht.


Caribou - Suddenly

Uitgebracht: 28 februari

Top tracks: 'Never Come Back', 'Home', 'Ravi'

Geen enkel album dit jaar heeft me meer doen verlangen naar de afwezige zomer. Het album vindt plaats in een parallelle tijdlijn en wordt doorgebracht met vrienden in clubs en op festivals, wat een collectieve euforie oproept (in plaats van beperkt te zijn tussen de muren van mijn flat en directe omgeving).

Suddenly is een boeiende collage van sounds. De bijna melancholische synthpop van 'You & I' maken plaats voor een op Bollywood geïnspireerd trap chorus, het springerige filter house van 'Ravi', de mashup van melodische piano en hiphop op 'Sunny's Theme', de soul-sampling boom-bap stijlen van 'Home', de acid jazz van 'Lime' en ongegeneerde piano house op 'Never Come Back'.

Het is een album dat zichzelf niet al te serieus neemt, een album dat evenveel opvalt in popgevoeligheid als het experimentele, en toch eentje die te midden van pure vreugde tedere en reflecterende momenten heeft.


R.A.P. Ferreira - Purple Moonlight Pages

Uitgebracht: 6 maart

Top tracks: 'Omens & Totems', 'U.D.I.G (United Defenders of International Goodwill)', 'Ro Talk'

Aan het einde van openingsnummer 'Decorum', zegt R.A.P. Ferreira (fka milo): "This transmission is addressed to the fence building nihilists / Your soul writes, 'come home' / Abandon them outdated strategies, namely hatred". Deze lyrics vatten niet alleen het 'raison d'etre' van het album samen, maar zijn ook een mantra om de huidige omstandigheden in 2020 in zijn geboorteland Verenigde Staten en daarbuiten te confronteren. 

In een periode waarin de luidste stemmen het meest gehoord zijn, gaat Purple Moonlight Pages een andere richting op. Het album is een hedendaagse kijk op de gouden 90s van rap en gaat terug naar een tijd waar het om doordachte meditaties en reden ging.

Het huidige aanbod aan muziek overspoelt ons bijna, waardoor het deze dagen voelt alsof muziek moet vechten om aandacht. Sounds en stijlen worden continue geswitcht om een ADD fanbase tevreden te houden. Nummers op dit project voelen meer als voortdurende golflengtes die je actief moet volgen om de volledige ervaring te krijgen. De luchtige en creatieve instrumentals geven R.A.P. Ferreira genoeg ruimte om zijn waarheid te spreken en daar maakt hij volledig gebruik van. De lyrische inhoud van het album voelt tegelijkertijd modern en tijdloos aan, en ik ben dit jaar geen ander album tegengekomen dat ik zo vaak opnieuw heb afgespeeld als deze. 


Laura Marling - Song For Our Daughter

Uitgebracht: 10 april

Top tracks: 'Only The Strong', 'Song For Our Daughter', 'Hope We Meet Again'

In een recentelijk interview vertelde Laura Marling hoe 'maturity' een woord is waarmee ze altijd geassocieerd werd, sinds haar tienerjaren in de muziek, waarin ze twee keer genomineerd werd voor een Mercury Prize voordat ze 20 werd, tot op de dag van vandaag. En hoewel het voor de immens getalenteerde singer-songwriter af en toe een bron van frustratie lijkt, begrijp je al snel waarom dat woord zo vaak wordt gebruikt om haar werk te beschrijven.

Op dit album, haar zevende soloalbum (ondanks dat ze pas 30 is geworden), bereikt Marling hoogtes die ze mogelijk nooit eerder heeft bereikt. Ze gebuikt haar bijna ongeëvenaarde talent om subtiel verwoestende lyrics te creëren, op een album dat perfect in balans is qua samenstelling. Soms orkestraal en filmisch, maar de stem van Marling blijft centraal staan, waardoor de boeiende thema's naar voren komen: onschuld, omstandigheden, keuzes, liefde en verdriet, allemaal omlijst door het idee dat ze schrijft aan een ingebeelde dochter.


Fiona Apple - Fetch The Bolt Cutters

Uitgebracht: 17 april

Top tracks: 'Shameika', 'Ladies', 'Heavy Balloon'

Uit het openingsnummer 'I Want You To Love Me' blijkt al dat dit album niet zal zijn zoals de meeste muziek die je in 2020 zult horen. Fetch The Bolt Cutters bevat veel meer akoestische instrumenten dan de norm is deze dagen en de strakkere benadering zorgt ervoor dat de zang het middelpunt vormt en op deze manier direct communiceert met de luisteraar.

Directe communicatie is de kern, want Fiona Apple zingt zenuwslopende persoonlijke teksten over alles van haar aanranding als tiener, haar moeilijke ervaring in de schijnwerpers eind jaren 90 en begin jaren 2000 tot haar voortdurende strijd met OCD. Het album voelt als een onvervalste glimp van wat er in haar brein speelt, alsof we een kopie van haar dagboek hebben gekregen en de authentieke Fiona Apple wordt blootgelegd.

Het confessionele karakter van het album geeft het een ongekende intensiteit die, in combinatie met thema's van worstelingen en doorstaan van trauma, een donker en verontrustend gevoel oproept. Of beter gezegd, Fetch The Bolt Cutters klinkt als de gedachtes van een persoon die een lange periode van onzekerheid heeft doorgemaakt en er uiteindelijk aan de andere kant uitkomt met de vraag of ze echt zelfverzekerder is geworden of gewoon te moe is om er nog iets om te geven. Beide routes eindigen met hetzelfde resultaat: iedereen alles laten zien.


Tom Misch & Yussef Dayes - What Kinda Music

Uitgebracht: 24 april

Top tracks: 'Festival', 'I Did It For You', 'Last 100'

Hopelijk ben je een beetje op de hoogte van de huidige jazzscene in Londen. Artiesten als Nubya Garcia, Moses Boyd, Ezra Collective en Sons of Kemet, om er maar een paar te noemen, zijn zeker je aandacht waard. Traditionele jazz, dance en dub worden gemixt tot iets geheel nieuws en vol energie.

Het succes van de scene is op zijn minst te meten door het aantal samenwerkingen en de invloed die artiesten op elkaar hebben, iets wat je in de huidige Londense jazzscene in overvloed vindt.

Na Black Focus van Yussef Kamaal in 2016 en Your Queen Is A Reptile van Sons of Kemet in 2018, was het nieuwste meesterlijke album uit de Londense jazzscene het gezamenlijke project van Tom Misch en Yussef Dayes: What Kinda Music.

Tom Misch is een singer, songwriter en multi-instrumentalist, wiens solowerk te beschrijven is als smooth funk grooves met sterke tekststructuren, terwijl Yussef Dayes een powerhouse drummer uit de jazz jam wereld is. Mogelijk is het niet het paar artiesten dat je meteen ziet samenwerken, maar hun onderscheidende aanpak mixt perfect samen op dit project. Dayes neemt Misch mee in een meer vrije, geïmproviseerde richting en Misch zorgt voor de popgevoeligheid, structuur en vocals, waardoor een gevoel van het beste uit beide werelden ontstaat in What Kinda Music.


Run The Jewels - RTJ4

Uitgebracht: 2 juni

Top tracks: 'holy calamafuck', 'JU$T', 'never look back'

Als er een album is dat het overkoepelende gevoel van 2020 kan beschrijven, dan is dit het album. In typische Run The Jewels stijl, is het album gefocust op het aankaarten van ongelijkheid in onze samenlevingen. En juist rondom alle Black Lives Matter protesten dit jaar, is het album vooruitziend en passend voor deze tijd.

Over het algemeen is RTJ4 een succesvollere samenwerking dan Killer Mike and El-P's eerdere projecten. Het duo ruilde hun all-out aanpak in voor een meer consistente luisterervaring die je steeds meer meeneemt naarmate je verder in de tracklist komt. Hun eerste twee albums voelden als indringers die je deur intrappen, maar dit album voelt juist als een plan met precisie. Voeg daar een van Pharrell's grauwe hooks en een krachtig couplet van Zack de la Rocha aan toe op 'JU$T' en je hebt weer een killer album van een van de meest toonaangevende hiphop acts. 


Hinds - The Prettiest Curse

Uitgebracht: 5 juni

Top tracks: 'Just Like Kids (Miau)', 'Come Back and Love Me <3', 'Waiting For You'

Het verschil in aanpak en ervaring tussen RTJ4 en The Prettiest Curse is wat muziek, en eigelijk kunst in het algemeen, zo geweldig maakt. Terwijl Run The Jewels ongegeneerd politiek is, is de Spaanse poppunk-groep Hinds meer een ontsnapping aan de toenemende politieke wereld. Dat wil niet zeggen dat de groep de huidige problemen uit de weg gaat, want juist thema's als vrouwenhaat en isolatie komen naar voren op hun nieuwste album. Het uiteindelijke overkoepelende gevoel is een broodnodige afleiding deze zomer.

Dit is de derde LP van het viertal uit Madrid en mogelijk hun beste ooit. De hooks zijn groter, riffs en sing-a-longs spatten ervan af, klassieke punk gitaarsounds worden op expertise wijze toegepast en de drums grenzen aan Bonham-achtige ruimtelijkheid. Hoewel nog steeds leunend op de groep's liefde voor punkrock, zien we op The Prettiest Curse meer sonische invloeden met popgevoeligheid en Spaanse gitaren als voorbeeld van een verbreding van de sounds van de band, waardoor de luisteraar gefocust blijft voor de all-killer-no-filler 33 minuten van het album.

  

Bijzondere vermeldingen:


Bob Dylan - Rough And Rowdy Ways
Moses Boyd - Dark Matter
Gil Scott Heron & Makaya McCraven - We’re New Again
Four Tet - Sixteen Oceans
Kehlani - It Was Good Until It Wasn't
Tame Impala - The Slow Rush
Freddie Gibbs & The Alchemist - Alfredo
Deerhoof - Future Teenage Cave Artists
Roy Ayers - JID002
Nicolas Jaar - Cenizas
Red Axes - Red Axes

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Festicket en ontvang festivalacties en aanbevelingen rechtstreeks in je inbox. Ook ontvang je het laatste festivalnieuws uit het Festicket Magazine.